| |
संत
नामदेव महाराज यांची अभंगांची गाथा
|
|
|
|
| |
भाग
पहिला - मंगलाचरण अभंग |
| ८२. |
गोपिका म्हणती यशोदे सुंदरी । करीतो मुरारी खोडी बहु ॥१॥ यशोदेप्रती त्या गौळणी बोलती । संकष्ट चतुर्थी व्रत घेई ॥२॥ गणेश देईल त्यासी उत्तम गुण । वचन प्रमाण मानांवें हें ॥३॥ गजवदनासी तेव्हां म्हणत यशोदा । माझिया मुकुंदा गुण देईं ॥४॥ ऐसें हें वचन ऐकून कृष्णनांथें । सत्य गणेशातें केलें तेव्हां ॥५। एक मास खोडी देवें नाहीं केली । प्रचीत ते आली यशोदेसी ॥६॥ धन्य धन्य देव गणपती पाहे । यशोदा ती राहे उपवसी ॥७॥ इंदिरबंधूचा उदय होऊं पाहात । यशोदा करीत पूजनासी ॥८॥ शर्करामिश्रित लाडू एकवीस । आणीक बहुवस मोदक ते ॥९॥ ऐसा नैवेद्याचा हारा तो भरोनी । देव्हारा घेऊनि ठेवी माता ॥१०॥ मातेसी म्हणत तेव्हां हृषीकेशी । लाडू केव्हां देशी मजलागीं ॥११॥ यशोदा म्हणत पूजीन गजवदन । नैवेद्य दावून देईन तुज ॥१२॥ ऐसें म्हणूनियां माता बाहेर गेली । देव्हाऱ्याजवळीं हरि होता ॥१३॥ एकान्त देखोनि हारा उचलिला । सर्व स्वाहा केला एकदांची ॥१४॥ घेऊनियां ग्रास उगीच बैसला । भक्तालागीं लीला दावीतसे ॥१५॥ धूप घेऊनियां आली सदनातें । रिता हारा तेथें देखियेला ॥१६॥ विस्मय बहुत मातेसी वाटला । नैवेद्य हरिला पुसतसे ॥१७॥ कृष्ण म्हणे सत्यवचन मानी माते । एक सहस्त्र उंदीर आले येथें ॥१८॥ त्यांत एक थोर होता तो मूषका वरी विनायक बैसलासे ॥१९॥ सकळही लाडू सोंडेनें उचलिले । सर्व आकर्षिले एकदांची ॥२०॥ सर्वांगासी त्यानें चर्चिला शेंदूर । सोंड भयंकर हालवितसे ॥२१॥ उंदीर भ्यासूर भ्यालों मी देखून । वळली वदनीं बोबडी ते ॥२२॥ न बोलवे कांही माझेनी जननी । क्षुधा मज लागोनी लागलीसे ॥२३॥ लाडू मज देईं म्हणे जनार्दन । माता क्रोधें करून बोलतसे ॥२४॥ माता म्हणे कृष्णा पाहूं तुझें वदन । लाडू त्वांचि पूर्ण भक्षियेले ॥२५॥ हरि म्हणे माते लाडू ते बहुत । मावतील मुखांत कैसे माझ्या ॥२६॥ गणपति सर्व लाडू गेलासे घेऊन । आलें विहरण मजवरी ॥२७॥ हरी म्हणे मज
|
|
|
| |
1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 67 68 69 70 71 72 73 74 75 76 77 78 79 80 81 82 83 84 85 86 87 88 89 90 91 92 93 94 95 96 97 98 99 100 |
|
Send | 
Print